وجود پل عابر پیاده در خیابانها موجب میشود تا رانندگان با اطمینان خاطر بیشتری در خیابان تردد کنند و بدون توجه به اینکه ممکن است کسی از عرض خیابان عبور کند راهشان را ادامه دهند. امروزه تعدد پل های عابر پیاده بر روی شریان های درون شهری برخلاف آنچه مدیران شهری در ایران آن را نشانه ای از ایجاد خدمات مناسب برای شهروندان پنداشته و از آمار مربوطه با افتخار یاد میکنند، گواهی از رویکرد "اتومبیل محور" در طراحی شهری است. در سالهای اخیر استفاده از از پلهای عابر پیاده به دلیل افزایش روز افزون بار ترافیکی و به تبع آن افزایش عرض جادهها و خیابانها، افزایش قابل ملاحظهای داشته است. به طوری که با در نظر گرفتن نوع سازه و طول دهانه و بار اعمال شده بر روی این نوع پلها از سیستمهای مختلفی جهت طراحی استفاده شده است. لذا شناسایی مناسبترین طرح با توجه به شرایط اعمالی دارای اهمیت است. به سازه یک پل عابر پیاده علاوه بر بار مرده، بارهای پیش بینی نشدهای در طول دوران بهره برداری اعمال میشود، مانند بار زلزله، تابلوهای تبلیغاتی و در نهایت بار اضافی ناشی از تصادفات انواع وسایل نقلیه دارای ارتفاع زیاد مانند کامیونها، که باید جهت کاهش خسارت و طراحی بهینه این نوع سازهها، توجه بیشتری به عمل آید. در این مطالعه به ارزیابی سیستمهای سازهایی این نوع پل ها پرداخته خواهد شد. به طوری که بتوان با توجه به نوع بار اعمالی به سازه پل مناسبترین سیستم را شناسایی و به کار گرفت.